วันพฤหัสบดีที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2553

อ้อน

กา




คุณยายสอนโตโต้ร้องเพลง กา แต่ก็ร้องได้แค่ กา กา กา ค่ะ
กับเด็กอายุ หนึ่งขวบ สามวัน ก็ โอเคละนะ

วันพุธที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2553

กัดดะ



ฟันโตโต้ซี่ที่เจ็ดกำลังจะงอก หงุดหงิด ไล่กัดดะ โดยเฉพาะคุณยาย

วันอาทิตย์ที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2553

โตโต้ขยันจริง



มีโตโต้หนึ่งคน ทำให้นึกถึงตอนเป็นครูอนุบาลเมื่อ 30กว่าปีก่อน
เป็นไปได้ไง...ดูลูกชาวบ้านตั้งสิบยี่สิบคน...ไม่เห็นเหนื่อย
แต่โตโต้ก็ให้ความรู้สึกสนุก และแฮปปี้ดีนักแล...

วันเสาร์ที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2553

MOV07468.MPG



คุณยายมลไม่เคยคิดมาก่อนว่าหลานคนแรกจะมาเป็นเครื่องมือลดน้ำหนักให้
ไม่เคยคิดว่าเลี้ยงหลานแบบฟูลไทม์จะได้กินข้าวเช้าเมื่อบ่ายโมง
ไม่เคยคิดว่าเค้าจะโคตะระซนอบ่างนี้
แต่โตโต้ก็เป็นที่รักของพี่ป้าน้าอาทุกคน

วันพุธที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2553

วันว่าง



























จริงๆ ไม่ว่างหรอก เพียงแต่ผู้ก่อการร้ายจูเนียร์หลับนาน เลยนั่งพิจารณาสังขาร ถ่ายรูปตัวเองจากเว็บแคม
เอามาเตือนใจว่า...วัยนั้นสำคัญนัก...เหี่ยวเฉา ร่วงโรยไปตามวันเวลานาที.................เจ้าของสังขารจะยอมรับได้แค่ไหนเท่านั้นเอง

วันจันทร์ที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2553

พี่โบมาแกล้งโตโต้













พี่โบบ่นคิดถึงโตโต้ตั้งแต่เช้าของวันที่ 28 พฤษภา วันวิสาขบูชา ออนเอ็มคุยกันก็แล้วไม่สะใจ พี่โบขับรถมาจากในเมือง หาโตโต้ แต่ดูเหมือนพี่จะมาแหย่น้อง มาแกล้งน้องเสียมากกว่า
พี่โบเป็นพี่ที่แก่กว่าน้องเกือบสองรอบ พี่โบ 22 ปี โตโต้กำลังจะ 1 ขวบ (แม่พี่โบเป็นลูกพี่ลูกน้องกับแม่โตโต้) ความอายุเยอะราวกับจะ เป็นแม่ได้ พี่โบก็เลยเลี้ยงโตโต้ได้ ป้อนข้าวก็เก่ง พาเที่ยวก็ได้ ซื้อเสื้อผ้ามาฝากก็บ่อย
พี่โบเป็นคนขับรถไปส่งแม่เมหมูคลอดโตโต้ที่โรงพยาบาล ความผูกพันของพี่น้องก็เลยลึกมากกกกก
แต่พอน้องโตพอจะถูกแกล้งได้ พี่โบก็ไม่รอรีเลย จับน้องเข้าไปอยู่ในกรง (ใช้ท่อแอสรอนประกอบ ) เอาโทรศัพท์มือถือล่อ เพราะรู้ว่าโตโต้ชอบนักโทรศัพท์นี่นะ แต่เอาไว้ห่างๆ นอกกรง แล้วก็ถ่ายรูป สงสารหลานยายจังเลย ดูหน้าเค้าเถอะ...