กา

คุณยายสอนโตโต้ร้องเพลง กา แต่ก็ร้องได้แค่ กา กา กา ค่ะ
กับเด็กอายุ หนึ่งขวบ สามวัน ก็ โอเคละนะ

กัดดะ

ฟันโตโต้ซี่ที่เจ็ดกำลังจะงอก หงุดหงิด ไล่กัดดะ โดยเฉพาะคุณยาย

โตโต้ขยันจริง

มีโตโต้หนึ่งคน ทำให้นึกถึงตอนเป็นครูอนุบาลเมื่อ 30กว่าปีก่อน
เป็นไปได้ไง...ดูลูกชาวบ้านตั้งสิบยี่สิบคน...ไม่เห็นเหนื่อย
แต่โตโต้ก็ให้ความรู้สึกสนุก และแฮปปี้ดีนักแล...

MOV07468.MPG

คุณยายมลไม่เคยคิดมาก่อนว่าหลานคนแรกจะมาเป็นเครื่องมือลดน้ำหนักให้
ไม่เคยคิดว่าเลี้ยงหลานแบบฟูลไทม์จะได้กินข้าวเช้าเมื่อบ่ายโมง
ไม่เคยคิดว่าเค้าจะโคตะระซนอบ่างนี้
แต่โตโต้ก็เป็นที่รักของพี่ป้าน้าอาทุกคน

วันว่าง

จริงๆ ไม่ว่างหรอก เพียงแต่ผู้ก่อการร้ายจูเนียร์หลับนาน เลยนั่งพิจารณาสังขาร ถ่ายรูปตัวเองจากเว็บแคม
เอามาเตือนใจว่า...วัยนั้นสำคัญนัก...เหี่ยวเฉา ร่วงโรยไปตามวันเวลานาที.................เจ้าของสังขารจะยอมรับได้แค่ไหนเท่านั้นเอง

พี่โบมาแกล้งโตโต้

พี่โบบ่นคิดถึงโตโต้ตั้งแต่เช้าของวันที่ 28 พฤษภา วันวิสาขบูชา ออนเอ็มคุยกันก็แล้วไม่สะใจ พี่โบขับรถมาจากในเมือง หาโตโต้ แต่ดูเหมือนพี่จะมาแหย่น้อง มาแกล้งน้องเสียมากกว่า
พี่โบเป็นพี่ที่แก่กว่าน้องเกือบสองรอบ พี่โบ 22 ปี โตโต้กำลังจะ 1 ขวบ (แม่พี่โบเป็นลูกพี่ลูกน้องกับแม่โตโต้) ความอายุเยอะราวกับจะ เป็นแม่ได้ พี่โบก็เลยเลี้ยงโตโต้ได้ ป้อนข้าวก็เก่ง พาเที่ยวก็ได้ ซื้อเสื้อผ้ามาฝากก็บ่อย
พี่โบเป็นคนขับรถไปส่งแม่เมหมูคลอดโตโต้ที่โรงพยาบาล ความผูกพันของพี่น้องก็เลยลึกมากกกกก
แต่พอน้องโตพอจะถูกแกล้งได้ พี่โบก็ไม่รอรีเลย จับน้องเข้าไปอยู่ในกรง (ใช้ท่อแอสรอนประกอบ ) เอาโทรศัพท์มือถือล่อ เพราะรู้ว่าโตโต้ชอบนักโทรศัพท์นี่นะ แต่เอาไว้ห่างๆ นอกกรง แล้วก็ถ่ายรูป สงสารหลานยายจังเลย ดูหน้าเค้าเถอะ...

โตโต้ไปไหว้พระ

เมื่อวันที่ 22 พ.ค.2553 คุณยาย แม่ และพี่โบพาโตโต้ไปไหว้พระธาตุลำปางหลวง ซึ่งเป็นพระธาตุของคนปีฉลู เราตื่นกันแต่เช้า แต่กว่าจะออกเดินทางก็เกือบ 7 โมง โตโต้ไม่งอแง สดชื่นตลอดทาง หลังจากไหว้พระธาตุลำปางหลวง แม่เมก็พาโตโต้ไปเยี่ยมน้า ป้า ลุง ที่ทำงานเก่าของแม่ ที่ศูนย์พัฒนาชนบทผสมผสานแม่เมาะ ลุงรงค์ น้าอ้อ ก็ผูกข้อมือรับขวัญโตโต้ ออกจากแม่เมาะพี่โบโชเฟอร์ของเรา ก็เลยแฉลบไปอีก 229 กม. ไปไหว้พระธาตุแช่แห้ง ของคนปีเถาะ พี่โบปีเถาะ ยายอุ๊ดก็ปีเถาะ (ห่างกัน 3 รอบกับพี่โบ) เราไปกินข้าวกันที่สวนอาหารเขาแก้ว เจ้าของคือคุณปรีชา และคุณจุ๋ม ภัทรวาณิช บรรยากาศดี อาหารอร่อย แต่เราก็ไม่สามารถอยู่ได้นานเพราะต้องรีบกลับเชียงใหม่ให้ทันเคอร์ฟิวส์ คือ สามทุ่ม แล้วเราก็ทำได้ตรงเวลา.....