MOV07468.MPG

คุณยายมลไม่เคยคิดมาก่อนว่าหลานคนแรกจะมาเป็นเครื่องมือลดน้ำหนักให้
ไม่เคยคิดว่าเลี้ยงหลานแบบฟูลไทม์จะได้กินข้าวเช้าเมื่อบ่ายโมง
ไม่เคยคิดว่าเค้าจะโคตะระซนอบ่างนี้
แต่โตโต้ก็เป็นที่รักของพี่ป้าน้าอาทุกคน

วันว่าง

จริงๆ ไม่ว่างหรอก เพียงแต่ผู้ก่อการร้ายจูเนียร์หลับนาน เลยนั่งพิจารณาสังขาร ถ่ายรูปตัวเองจากเว็บแคม
เอามาเตือนใจว่า...วัยนั้นสำคัญนัก...เหี่ยวเฉา ร่วงโรยไปตามวันเวลานาที.................เจ้าของสังขารจะยอมรับได้แค่ไหนเท่านั้นเอง

พี่โบมาแกล้งโตโต้

พี่โบบ่นคิดถึงโตโต้ตั้งแต่เช้าของวันที่ 28 พฤษภา วันวิสาขบูชา ออนเอ็มคุยกันก็แล้วไม่สะใจ พี่โบขับรถมาจากในเมือง หาโตโต้ แต่ดูเหมือนพี่จะมาแหย่น้อง มาแกล้งน้องเสียมากกว่า
พี่โบเป็นพี่ที่แก่กว่าน้องเกือบสองรอบ พี่โบ 22 ปี โตโต้กำลังจะ 1 ขวบ (แม่พี่โบเป็นลูกพี่ลูกน้องกับแม่โตโต้) ความอายุเยอะราวกับจะ เป็นแม่ได้ พี่โบก็เลยเลี้ยงโตโต้ได้ ป้อนข้าวก็เก่ง พาเที่ยวก็ได้ ซื้อเสื้อผ้ามาฝากก็บ่อย
พี่โบเป็นคนขับรถไปส่งแม่เมหมูคลอดโตโต้ที่โรงพยาบาล ความผูกพันของพี่น้องก็เลยลึกมากกกกก
แต่พอน้องโตพอจะถูกแกล้งได้ พี่โบก็ไม่รอรีเลย จับน้องเข้าไปอยู่ในกรง (ใช้ท่อแอสรอนประกอบ ) เอาโทรศัพท์มือถือล่อ เพราะรู้ว่าโตโต้ชอบนักโทรศัพท์นี่นะ แต่เอาไว้ห่างๆ นอกกรง แล้วก็ถ่ายรูป สงสารหลานยายจังเลย ดูหน้าเค้าเถอะ...

โตโต้ไปไหว้พระ

เมื่อวันที่ 22 พ.ค.2553 คุณยาย แม่ และพี่โบพาโตโต้ไปไหว้พระธาตุลำปางหลวง ซึ่งเป็นพระธาตุของคนปีฉลู เราตื่นกันแต่เช้า แต่กว่าจะออกเดินทางก็เกือบ 7 โมง โตโต้ไม่งอแง สดชื่นตลอดทาง หลังจากไหว้พระธาตุลำปางหลวง แม่เมก็พาโตโต้ไปเยี่ยมน้า ป้า ลุง ที่ทำงานเก่าของแม่ ที่ศูนย์พัฒนาชนบทผสมผสานแม่เมาะ ลุงรงค์ น้าอ้อ ก็ผูกข้อมือรับขวัญโตโต้ ออกจากแม่เมาะพี่โบโชเฟอร์ของเรา ก็เลยแฉลบไปอีก 229 กม. ไปไหว้พระธาตุแช่แห้ง ของคนปีเถาะ พี่โบปีเถาะ ยายอุ๊ดก็ปีเถาะ (ห่างกัน 3 รอบกับพี่โบ) เราไปกินข้าวกันที่สวนอาหารเขาแก้ว เจ้าของคือคุณปรีชา และคุณจุ๋ม ภัทรวาณิช บรรยากาศดี อาหารอร่อย แต่เราก็ไม่สามารถอยู่ได้นานเพราะต้องรีบกลับเชียงใหม่ให้ทันเคอร์ฟิวส์ คือ สามทุ่ม แล้วเราก็ทำได้ตรงเวลา.....

โตโต้กลับเชียงใหม่

วันที่ 11 เมษายน 2553 เรา-หมายถึง คุณยายมล, ลุงโม่ และโตโต้ ออกจากบ้านแต่เช้า ประมาณ 10 โมง แม้ว่าเครื่องบินที่จะพาโตโต้และคุณยายไปเชียงใหม่ จะออกตั้ง 6 โมงเย็นก็ตาม เพราะความตั้งใจของคุณยายก็คือ จะพาโตโต้แวะดูลิงที่เขาสามมุข ไปแวะหาดบางแสน และเดินเล่นที่เซ็นทรัล ชลบุรี
โตโต้โอเคเลย ไม่งอแง มีความสุขกับการเดินทางร้อยกว่ากิโลจากบ้านถึงสุวรรณภูมิ
เราไปถึงสุวรรณภูมิเวลาประมาณสี่โมงเย็น เดินเที่ยวชมการจัดซุ้มสงกรานต์ในอาคารผู้โดยสาร ถ่ายรูปโตโต้หลายท่าเลย
เมื่อนั่งบนเครื่อง โตโต้ดูเหมือนไม่ตื่นเต้นอะไร จะแปลกๆ ก็ตรงที่ว่า มีแต่ฝรั่งเต็มเครื่อง คนไทยมีไม่กี่คน
เครื่องออกเวลา หกโมงสิบห้า มาถึงเชียงใหม่เร็วกว่ากำหนด 10 นาที ก็เลยต้องนั่งรอพี่โบพักหนึ่ง
กลับไปบ้านพบหน้าพ่อแม่ แต่โตโต้ก็ยังงอแงไม่ไปหาใครนอกจากยาย
คืนวันนี้โตโต้ก็เลยนอนกับยายอีกคืน แต่คืนวันที่ 12 เป็นต้นมา คุณยายก็หมดสิทธิ์นอนกอดโตโต้ เพราะเค้าปรับตัวเข้ากับพ่อแม่แล้ว
วันที่ 12 เมษา โตโต้ค่อยปรับตัวได้ เข้ากับพี่ป้าน้าอา ทวด(หม่อน) ได้ เราไปกินข้าวรวมญาติกันที่บ้านกงสี ในเมือง
วันที่ 13 เมษา ไปทำบุญให้บรรพบุรุษที่ล่วงลับ ที่วัดดับภัย เชียงใหม่
วันที่ 14 เมษา พาโตโต้ไปกินบาร์บีคิวพลาซ่าที่แอร์พอร์ตฯ พนักงานเซิฟช่วยเอาไปอุ้มให้เหมือนเคย เพราะโตโต้ยุ่งจริงๆ จนแทบไม่ได้กินกัน
วันที่ 15 เมษา ตกลงว่าคุณยายมลกลับชลบุรีคนเดียว โตโต้ถูกยึดไว้ แล้วพี่โบกับแม่เมจะขับรถเอามาส่งให้ตอนสิ้นเดือน
คุณยายก็เลยถือโอกาสรักษาแขนซ้ายที่ปวดจากการอุ้มโตโต้ 555
คุณหมอบอกว่า นอกจากเป็นพังผืดอักเสบแล้ว ปลอกเอ็นก็อักเสบ... ช่างมัน เดี๋ยวก็หาย
เอ้า...ดูรูปโตโต้เลย...

F9

โตโต้...วันตรุษจีน

อาจจะช้าไปสักหน่อย เป็นเดือนเลย...
แต่โตโต้ก็ยังน่ารักเสมอ
ไหว้คุณตา พร้อมกับลุงโม่และยายมล ที่บ้านฃลบุรี